پارکینسون و مقابله با آن با زالو درمانی
بیماری پارکینسون برای اولین بار توسط دانشمند انگلیسی به نام دكتر جیمز پارکینسون
در سال 1817 میلادی توصیف شد و از این رو نام این بیماری به او تعلق یافت. بیماری
پارکینسون بر اساس چهار علامت مخصوص آن مشخص می شود:
در حالی كه دو مورد یا بیشتر از این علایم در بیمار دیده شود ، مخصوصا وقتی كه در
یك سمت بدن بیشتر از سمت دیگر پدیدار باشد ، تشخیص پارکینسون داده میشود ، مگر
اینكه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد كه بیماری دیگری را مشخص كند.
بیمار ممكن است در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حركت احساس
كند و دریابد كه انجام هر كاری بیشتر از حد معمول طول می كشد و یا این كه سختی و
خشك شدن حركت دست و ضعف تعادل را تجربه میكند. اولین نشانههای پارکینسون
مجموعهای متفاوت از ارتعاش، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند.
معمولا علایم پارکینسون ابتدا در یك سمت بدن پدیدار می شوند و با گذشت زمان به سمت
دیگر هم راه پیدا می كنند. تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می دهد از جمله ثابت
شدن حالت صورت ( ظاهرا احساسات كمی بر چهره نمایان میشود ) و یا حالت خیرگی چشم (
به دلیل كاهش پلك زدن ). علاوه بر این ها ، خشك شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت
تاثیر قرارگرفته عوارض دیگر (عادی) این بیماری است. افراد مسن ممكن است نمایان شدن
یك به یك این نشانه های پارکینسون را به تغییرات افزایش سن ربط بدهند، ارتعاش را به
عنوان “لرزش” بدانند ، برادیكنسیا را به “آرام شدن عادی” و سفت شدن عضلات را به
“آرتروز” ربط بدهند.
حالت قوز این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوكی استخوان ربط می دهند.
هم بیماران مسن و هم بیماران جوان ممكن است بعد از بیش از یك سال كه با این عوارض
روبرو بوده اند برای تشخیص به پزشك مراجعه كنند. از هر100 نفر بالای سن 60 سال یك
نفر به پارکینسون مبتلا میشود و معمولا این بیماری در حدود سن 60 سالگی آغار
میشود. افراد جوانتر هم میتوانند مبتلا به پارکینسون شوند. تخمین زده میشود كه
افراد جوان مبتلا به پارکینسون (مبتلا شده در سن چهل یا كمتر) 5 تا 10 درصد كل این
بیماران را تشكیل می دهند.
بعد از بیماری آلزایمر بیماری پارکینسون معمول ترین بیماری مخرب اعصاب به حساب می
آید. پارکینسون یك بیماری مزمن و همیشه در حال پیشرفت است. این بیماری نتیجه از بین
رفتن یا ضعیف شدن و لطمه خوردن سلولهای عصبی در مغز میانی است. این سلولهای عصبی
مادهای به نام دوپامین ترشح می كنند. دوپامین پیامهای عصبی را از مغز میانی به
بخش دیگری از مغر به نام كارپوس استراتوم می برد. این پیام ها به حركت بدن تعادل می
دهند. وقتی سلولهای ترشح كننده دوپامین در سوبستانتیا نیگرا می میرند ، مراكز دیگر
كنترل كننده حركات بدن نامنظم كار می كنند.
این اختلال ها در مراكز كنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علایم پارکینسون می
شوند. اگر 80 درصد سلولهای ترشح كننده دوپامین از بین بروند ، علامتهای پارکینسون
پدیدار می شوند. علایم پارکینسون در مراحل اولیه بیماری ملایم و بیشتر اوقات در یك
سمت بدن دیده می شوند و گاه حتی احتیاج به درمان پزشكی ندارند. ارتعاش در حالت
استراحت یك علامت ویژه بیماری پارکینسون است، كه یكی از معمول ترین علایم
پارکینسون به حساب می آید. ولی بعضی از مبتلایان پارکینسون هیچ وقت با این مشكل
برخورد نمی كنند. بیماران ممكن است دست لرزان خود را در جیب یا پشت پنهان كنند یا
چیزی را برای كنترل ارتعاش در دست نگه دارند. لرزش می تواند بیشتر از هر محدودیت
جسمی دیگر اثر منفی روحی داشته باشد.
با مرور زمان علایم اولیه بدتر و وخیم تر می شوند. یك رعشه ملایم تبدیل به یك
ارتعاش مزاحم و ملموس می شود. ممكن است تكه كردن غذا و استفاده از دست مرتعش به
مرور زمان سختتر شود. برادیكینسیا (آرام شدن حركت) به مشكلی كاملا محسوس بدل می
شود كه محدود كنندهترین علامت و اثر پارکینسون است. آرام شدن حركت می تواند مانع
انجام عادات روزانه شود: لباس پوشیدن، ریش زدن و یا حمام كردن ممكن است وقت بسیار
زیادی از روز را بگیرند. تحرك ضعیف میشود و مشكلاتی به وجود میآورد ، مانند نشستن
و برخاستن از صندلی یا اتومبیل و یا غلتیدن در رختخواب. راه رفتن آهستهتر میشود و
بیمار حالت قوز پیدا میكند ( سر و شانه به طرف جلو تمایل پیدا میكند ). صدای
بیمار یكنواخت میشود. كمبود تعادل میتواند باعث افتادن بیمار شود. دست خط ریزتر و
ناخوانا می شود. حركات غیر ارادی مانند حركت دست در حال پیادهروی كم می شود.
علایم پارکینسون معمولا به دست یا پای یك طرف بدن اختصاص دارد ولی با مرور زمان به
دست یا پای سالم همان طرف هم سرایت میكند. این علایم پیشرفت میكند تا سمت دیگر
بدن را هم تحت تأثیر قرار دهد. معمولا این پیشرفت تدریجی است اما سرعت این پیشرفت
از بیمار تا بیمار تفاوت دارد. مهم است كه بیماران پارکینسون در حال پیشرفت علایم
با پزشك خود صحبت و مشورت كنند تا پزشك بتواند درمان را برای بیمارش فراهم كند زیرا
بدن هر بیمار به طور مختلف و متفاوت به داروهای گوناگون واكنش نشان می دهد. هدف از
درمان برای بیماران از بین بردن علایم نیست بلكه تحت كنترل درآوردن عوارض است. این
امر می تواند به بیمار كمك كند تا مستقل عمل كند و یك كنترل مناسب برای این بیماری
مزمن بوجود آورد. این بیماری از بین نخواهد رفت ولی كنترل عوارض آن می تواند تا حد
زیادی جلوی ناتوان كردن و از كار افتادگی را بگیرد.
بیماران پارکینسون اغلب از این موضوع كه بیماری آنها همواره در حال پیشرفت است،
آگاه هستند و این موضوع می تواند باعث نگرانی شدید آنها شود. مبتلایان پارکینسون
ممكن است بخواهند خود و مشكلات خود را بیش از حد نیاز تحت كنترل درآورند و خود را
با دیگر افراد مبتلا مقایسه كنند. نگرانی در مورد پیشرفت بیماری و امكان ادامه كار
هم غیرعادی نیست.
پیشگویی و تخمین زدن پیشرفت این بیماری در یك بیمار مشخص غیر ممكن است. سرعت پیشرفت
و محدودیت های جسمی و روحی در بیماران مختلف متفاوت است. نوعی راهنمایی برای تشخیص
پیشرفت این بیماری در بیماران مختلف بر اساس پیشروی بیماری از زمان تشخیص وجود دارد
ولی این تنها در حد یك پیشنهاد است.
منبع: سایت اینترنتی آی آر تب
زالو درمانی یکی از روش های درمان بیماری پارکینسون است. این روش
ارزان قیمت ، کم دردسر و با آثار جانبی مفید برای کل بدن است.
جهت تعیین زمان ملاقات با پزشک متخصص طب سنتی برای درمان پارکینسون
، می توانید با ما تماس بگیرید.
موضوعات اصلی:
پارکینسون , مقابله با بيماري
پارکينسون با زالو درمانی |
